Σάββατο, 3 Φεβρουαρίου 2018

Ελληνική είναι μόνο η Ελληνική Μακεδονία


Επειδή σε όλη τη διάρκεια της συζήτησης που γίνεται γύρω από το γνωστό θέμα, ακούγονται πονηρά και επικίνδυνα συνθήματα, που ακούστηκαν και στα συλλαλητήρια, έχουμε να πούμε το εξής.

Τα πράγματα είναι απλά.
Ελληνική είναι μόνο η Ελληνική Μακεδονία. Μόνον αυτή.
Κάθε σύνθημα λοιπόν που λέει "η Μακεδονία είναι Ελληνική", "Η Μακεδονία είναι Ελλάδα" κλπ. έχει μέσα του επικίνδυνες επιδιώξεις επικίνδυνων κύκλων και συμφερόντων, που στρέφονται φυσικά κατά της εδαφικής ακεραιότητας άλλων χωρών.
Όσο είναι απαράδεκτα όσα κατά καιρούς λέγονται από Τούρκους ή Αλβανούς πολιτικούς που προβάλουν διεκδικήσεις κατά της Ελλάδας, άλλο τόσο απαράδεκτα είναι και τα πιο πάνω συνθήματα που κρύβουν παρόμοιες σκέψεις.

Η Μακεδονία είναι περιοχή γεωγραφική, που στη συνθήκη του Βουκουρεστίου το 1913 μετά το τέλος των Βαλκανικών πολέμων, μοιράστηκε ανάμεσα σε 3 χώρες. Την Ελλάδα, την Σερβία και την Βουλγαρία. Η Ελλάδα τότε πήρε το 51% της γεωγραφικης αυτής περιοχής.(Μικρό μέρος 0,5%  πήρε και η νεοσύστατη τότε Αλβανία)

Αυτή είναι η μία και μόνη ιστορική πραγματικότητα.
Η υπόλοιπη Μακεδονία είναι τόσο Ελληνική όσο Ελληνική είναι η Σικελία, ή Μασσαλία ή όποια άλλη περιοχή έζησαν κάποτε Ελληνες.
Περισσότερα και λεπτομέρειες στο εκτεταμένο άρθρο που δημοσιεύεται εδώ

Παρασκευή, 26 Ιανουαρίου 2018

Ένα αντιφασιστικό τραγούδι! - "Ο χρυσαυγίτης"

Άργησα να το ακούσω αλλά το βρήκα κάπου και το κρατάω.
Από τα καλύτερα αντιφασιστικά που έχουν γραφτεί.
Ιδιαίτερα μπράβο για το στιχο!

Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018

Εθνικισμός και κοσμοπολιτισμός

Με αφορμή το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης για το "Μακεδονικό",  όπου μια τεράστια μάζα ανθρώπων με εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά και
συμφέροντα βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη, χωρίς να μπορεί να δει τι ακριβώς έκανε εκεί, μαζί με φασίστες, παπαδαριό άλλων εποχών, στρατιωτικούς και γραφικούς αλλά και διάφορους επώνυμους και ανώνυμους εκπροσώπους κομμάτων και συμφερόντων, που βέβαια εκτελούσαν διατεταγμένη
υπηρεσία, αναδημοσιεύουμε ένα παλιότερο άρθρο του Ριζοσπάστη που βοηθάει στην κατανόηση της κατάστασης.
Γιατί βέβαια "εθνικισμός" δεν είναι η αγάπη για την πατρίδα, αλλά η υποδάυλιση του μίσους για τους άλλους λαούς και εθνότητες.



Εθνικισμός και κοσμοπολιτισμός



Εφτασε το αποτέλεσμα ενός ποδοσφαιρικού αγώνα ανάμεσα στις Εθνικές ομάδες Αλβανίας και Ελλάδας να γίνει αφορμή για την εκδήλωση φαινομένων τόσο ακραίου εθνικισμού, που οδήγησε μέχρι και σε φόνο. Δεν πρόκειται μέσα απ' αυτό το άρθρο, να σταθούμε σ' αυτό καθεαυτό το συγκεκριμένο επεισόδιο. Αλλωστε, αλλού είναι το πρόβλημα: Στις αιτίες που διαμορφώνουν συνειδήσεις εθνικιστικές - ρατσιστικές και στους σκοπούς που αυτές υπηρετούν. Αυτός ο παροξυσμός εθνικισμού, ο οποίος με σκαμπανεβάσματα, καθόλη τη διάρκεια της 10ετίας του '90, εμφανίστηκε και συνεχίζει σαν αφορμή, που όξυνε τις αντιθέσεις ανάμεσα σε λαούς που συμβίωναν για πάνω από μισόν αιώνα στα Βαλκάνια, που οδήγησε σε πολέμους και σε διαμελισμούς κρατών, που συνεχίζει να υποθάλπει το φανατισμό και το μίσος διαιωνίζοντας την πολιτική του «διαίρει και βασίλευε», ήταν, τελικά, και είναι αποτέλεσμα επεμβάσεων ιμπεριαλιστικών κρατών μετά την αντεπανάσταση. Και οι εμφανιζόμενες τάσεις εθνικής ανεξαρτησίας, που επίσης από μιαν ορισμένη πλευρά της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας, και όχι μόνο, χαρακτηριζόταν αυτοί οι πόλεμοι, που οδήγησαν σε διαμελισμούς, ως εθνικοαπελευθερωτικοί, ήταν επίσης αποτέλεσμα ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων. Για παράδειγμα, είναι γνωστό πλέον πως ο στρατός της Κροατίας, που πολεμούσε δήθεν για την ανεξαρτησία της από τη Σερβία, στην τότε ενιαία Γιουγκοσλαβία, ήταν μισθοφορικός, οργανωμένος από τη Γερμανία. Το παράδειγμα αρκεί, για να γίνει κατανοητό πως πίσω από την έξαρση του εθνικισμού βρίσκεται το κεφάλαιο, η αστική τάξη, στην εποχή του ιμπεριαλισμού, εποχή της πιο ακραίας αντίδρασης.



Βεβαίως, εύλογο και το ερώτημα, πώς σε μια περίοδο, που η προπαγάνδα της άρχουσας τάξης, όλων των επιτελείων της, επιδιώκει να διαμορφώσει συνειδήσεις ανοχής ή και στήριξης, υπεράσπισης της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης - παρουσιάζοντάς την ως ουδέτερη και αταξική διαδικασία, έξω και πάνω από τις υπάρχουσες σχέσεις παραγωγής, δηλαδή την καπιταλιστική ιδιοκτησία - που προβάλλει τον κοσμοπολιτισμό ως ιδεολογία της (είμαστε όλοι πολίτες αυτού του κόσμου, ή του λεγόμενου πλανητικού χωριού), μπορεί να υποδαυλίζει και να οξύνει τον εθνικισμό. Εδώ έφτασαν, να προπαγανδίζουν ότι πέφτουν τα σύνορα ανάμεσα στα κράτη, ιδιαίτερα στα κράτη - μέλη περιφερειακών καπιταλιστικών ενώσεων, όπως η Ευρωπαϊκή Ενωση, που οι ελευθερίες κίνησης (κεφαλαίου, εμπορευμάτων, υπηρεσιών και προσώπων) αποτελούν θεμέλιο της πολιτικής τους. Πώς υποδαυλίζουν τον εθνικισμό;

Και όμως, αρκεί να δούμε προσεκτικά την προπαγάνδα περί εθνικών στόχων, εθνικών ιδεών, που γίνονται πράξη από τις κυβερνήσεις (η ΟΝΕ, π.χ., ήταν ένας τέτοιος στόχος, η συμμετοχή στο λεγόμενο σκληρό πυρήνα είναι άλλος ένας, η πραγματοποίηση των Ολυμπιακών Αγώνων, επίσης, ήταν εθνικός στόχος), για να αντιληφθούμε πως ο εθνικισμός με τον κοσμοπολιτισμό είναι οι δύο όψεις του ιδίου νομίσματος. Αλλά για να συνειδητοποιηθεί χρειάζεται η ταξική προσέγγιση των φαινομένων, των στόχων που θέτει η κυρίαρχη πολιτική, για να γίνει κατανοητό πώς ένας εθνικός στόχος (π.χ., η ισχυροποίηση της Ελλάδας, η συμμετοχή της στο σκληρό πυρήνα της ΕΕ), συνδυάζει τον εθνικισμό του κεφαλαίου, (ισχυροποίησή του) με τον κοσμοπολιτισμό του, (συμμετοχή στην καπιταλιστική διεθνοποίηση). Που στον καπιταλισμό σημαίνει και εξαγωγή του σε νέες αγορές (π.χ., για την Ελλάδα στα Βαλκάνια), άρα εκμετάλλευση και άλλων λαών. Σημαίνει, επίσης, φτηνούς εργάτες, άρα μετανάστες, γεγονός που οδηγεί και στην κοσμοπολίτικη και στην εθνικιστική προπαγάνδα, ή την καλλιέργειά της στο εσωτερικό πλέον μιας χώρας, γιατί, ως τακτική του «διαίρει και βασίλευε» της εργατικής τάξης ανάλογα με την εθνική της καταγωγή, την κάνει πιο ευάλωτη διασπώντας την, μειώνει τις αντιστάσεις της στην ένταση της εκμετάλλευσης.


Ας δούμε, λοιπόν, τι είναι εθνικισμός, τι κοσμοπολιτισμός και γιατί αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος της αστικής πολιτικής και ιδεολογίας.



Εθνικισμός είναι ιδεολογία της αστικής τάξης, που αποσκοπεί να διεγείρει το μίσος των λαών ενάντια σε άλλους λαούς και να στεριώσει στη συνείδησή τους την αντίληψη της κυριαρχίας ενός κράτους πάνω σ' ένα άλλο. Ο εθνικισμός καλλιεργείται από τα καπιταλιστικά κράτη, γιατί στη φύση της ατομικής ιδιοκτησίας και του κεφαλαίου βρίσκεται η ανάγκη της διαίρεσης των ανθρώπων, που δίνει την ευκαιρία πιο εύκολης επιβολής της καταπίεσης και εκμετάλλευσης. (Ενα μέσον και μάλιστα ισχυρό είναι η εθνική καταγωγή). Η αστική τάξη διαδίδει τον εθνικισμό, για να σπείρει τη διχόνοια ανάμεσα στους εργαζόμενους των διαφόρων εθνών. Για να τους εμποδίσει να χειραφετηθούν και να ενωθούν σε κοινό μέτωπο ενάντιά της. Για να αποσπάσει την προσοχή τους από την ταξική πάλη για την ανατροπή του κεφαλαίου. Στην εποχή του ιμπεριαλισμού, η αστική τάξη χρησιμοποιεί τον εθνικισμό για την προετοιμασία των ιμπεριαλιστικών πολέμων και για να δικαιολογήσει την υποδούλωση άλλων λαών. Επίσης, χρησιμοποιεί τον εθνικισμό και στο εσωτερικό ενός κράτους, όταν το αστικό κράτος είναι πολυεθνικό, ή όταν υπάρχει μεγάλο τμήμα μεταναστών, με δεδομένο το αντικειμενικό γεγονός, σύμφυτο του καπιταλισμού, της ανεργίας, της φτώχειας, της εξαθλίωσης.

Ο εθνικισμός μπορεί και διαδίδεται ή επιδρά σε συνειδήσεις ανώριμες πολιτικά, ταξικά, επειδή ακριβώς υπάρχει το έδαφος ανάπτυξής του από την εποχή των αστικών επαναστάσεων και τη δημιουργία καπιταλιστικών κρατών. Είναι η εποχή περάσματος από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό. Η ανερχόμενη αστική τάξη, προοδευτική τότε, είχε την ανάγκη, προκειμένου να δημιουργήσει το δικό της κράτος, να προσδώσει εθνικό χαρακτήρα, προβάλλοντας το εθνοτικό στοιχείο ως κυρίαρχο, προκειμένου να προωθήσει τις δικές της καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, ενάντια στις αντιδραστικές τότε φεουδαρχικές. Μπορούσε έτσι να τραβήξει μαζί της όλα τα τότε καταπιεζόμενα από τη φεουδαρχία κοινωνικά λαϊκά στρώματα με αιχμή το εθνικό στοιχείο. Ετσι συγκροτήθηκε το έθνος - κράτος. Για παράδειγμα, η επανάσταση του 1821, ενώ ήταν αστική ως προς το κοινωνικό της περιεχόμενο, έμεινε στην ιστορία ως εθνικοαπελευθερωτική.

Η συγκρότηση του έθνους - κράτους δε σήμαινε ούτε τότε καθαρότητα εθνική, με την έννοια της εθνικής ρίζας, της φυλής κλπ. Βεβαίως, το σημερινό θέμα μας δεν είναι η ιστορική έρευνα για τη διαμόρφωση του έθνους - κράτους. Αν κάνουμε αυτές τις αναφορές, είναι ακριβώς επειδή η «καθαρότητα» του έθνους χρησιμοποιήθηκε από την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα, για να υποδαυλίζει τον εθνικισμό και να κάνει πολέμους, φτάνοντας κάποτε να αναγάγει την έννοια του έθνους στην «καθαρότητά» του, όπως επίσης και να δικαιολογεί τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους (π.χ., Βαλκάνια) με τη δημιουργία «καθαρών» εθνικών κρατών. Χρησιμοποιεί, δε, ανάλογη προπαγάνδα για τους ίδιους σκοπούς της διαιώνισης του καπιταλισμού, δημιουργώντας και οξύνοντας αντιθέσεις και ανταγωνισμούς ανάμεσα στην εργατική τάξη με βάση την εθνική καταγωγή. Μια ματιά στο «περιούσιο», κατά τη ρήση της Μ. Ολμπράιτ, αμερικάνικο έθνος φτάνει για να γίνει αντιληπτό ότι οι Αμερικάνοι σαν έθνος υπάρχουν στις ΗΠΑ, αλλά αυτό το έθνος απαρτίζεται από Αγγλους, Ιρλανδούς, Αφρικανούς, Λατινοαμερικάνους, Κινέζους κ.ά. Βεβαίως, η άρχουσα τάξη των ΗΠΑ δε διστάζει να καλλιεργεί τον εθνικισμό («περιούσιο» έθνος οι Αμερικάνοι), για να υποτάσσει τον αμερικάνικο λαό στους ιμπεριαλιστικούς πολεμικούς της σκοπούς.


Ο Ι. Β. Στάλιν, στο σπουδαίο άρθρο του «Ο μαρξισμός και το εθνικό ζήτημα», αναφέρει τα εξής: «Τι είναι έθνος; Εθνος είναι πριν απ' όλα μια κοινότητα, μια καθορισμένη κοινότητα ανθρώπων. Η κοινότητα αυτή δεν είναι ούτε από μια ράτσα ούτε από μια φυλή. Το σημερινό ιταλικό έθνος σχηματίστηκε από Ρωμαίους, Γερμανούς, Ετρούσκους, Ελληνες, Αραβες κλπ. Το γαλλικό έθνος αποτελέστηκε από Γαλάτες, Ρωμαίους, Βρετανούς, Γερμανούς κλπ. Το ίδιο πρέπει να ειπωθεί για τους Αγγλους, τους Γερμανούς και τους άλλους, που διαμορφώθηκαν σε έθνη από ανθρώπους διαφορετικής ράτσας και φυλής.



Το έθνος, λοιπόν, δεν είναι μια κοινότητα από μια ράτσα και από μια φυλή, μα μια ιστορικά διαμορφωμένη κοινότητα ανθρώπων».

Ετσι, ο εθνικισμός καλλιεργείται, με την έννοια της «καθαρότητας» που πρέπει να «σωθεί» και που κινδυνεύει από προσμείξεις (π.χ., Αλβανοί μετανάστες), για να χρησιμοποιηθεί, όταν αυτό εξυπηρετεί σε μια δοσμένη στιγμή την κυρίαρχη τάξη. Οταν χρειάζεται φτηνούς εργάτες και μπορεί να τους βρίσκει, π.χ., στους Αλβανούς (μέχρι και νεκροί στο Ολυμπιακό χωριό υπήρξαν), να καλλιεργεί την έχθρα ανάμεσα στους Ελληνες εργάτες και τους μετανάστες που τους παίρνουν τις δουλιές, δικαιολογώντας έτσι την ανεργία και τη φτώχεια. Ετσι, αποπροσανατολίζει από το γεγονός ότι αυτά είναι αποτέλεσμα των αντιφάσεων του καπιταλισμού που πρέπει να καταργηθεί, της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, και της πολιτικής που υπηρετεί το κεφάλαιο. Ετσι, διασπούν το κοινό μέτωπο Ελλήνων και ξένων εργατών κατά της εκμετάλλευσης.


Ο κοσμοπολιτισμός, η άλλη όψη του νομίσματος, είναι μέρος της αντιδραστικής αστικής αντίληψης, που διαδίδεται από τους ιδεολόγους του ιμπεριαλισμού και αποτελεί ένα όπλο στα χέρια του κεφαλαίου, στην προσπάθειά τους να υποτάσσουν την εργατική τάξη της χώρας τους στους δικούς τους εκμεταλλευτικούς σκοπούς (η συμμετοχή στην ΕΕ είναι ωφέλιμη για τους ανθρώπους του μόχθου μας, αφού γίνονται Ευρωπαίοι πολίτες, ή πολίτες του κόσμου), αλλά και να υποδουλώνουν άλλους λαούς, στο όνομα της επιβολής των αξιών της καπιταλιστικής ελευθερίας, δηλαδή της ελευθερίας στην εκμετάλλευση. Είναι, επομένως, ένα ιδεολογικό όπλο για την πολιτική και οικονομική υποδούλωση των λαών.



Υπάρχει, βεβαίως, ένα ερώτημα, πώς συνδυάζονται κοσμοπολιτισμός και εθνικισμός. Αλλά ένα παράδειγμα μπορεί να το κάνει κατανοητό. Οι Αμερικανοί, λένε οι κυβερνήσεις τους, είναι το έθνος που μπορεί και πρέπει να επιβάλει τις δικές του αξίες παγκόσμια. Γι' αυτό και χρειάζεται να δρα ο αμερικανικός λαός ενάντια σε άλλους λαούς. Εδώ καλλιεργείται και ο εθνικισμός και ο κοσμοπολιτισμός. Τα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδας, λένε τα κόμματα της άρχουσας τάξης, απαιτούν συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Ακόμη και αν αυτό απαιτεί εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ,(κοσμοπολίτικη λογική), ή και αντιπαράθεση με άλλους λαούς (π.χ., τα εθνικιστικά συλλαλητήρια το 1992 για την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, προκειμένου να ενταχτεί στην υπηρεσία της Δύσης, με μοχλό την Ελλάδα). Εδώ, η άρχουσα τάξη όξυνε τον εθνικισμό, προκειμένου να πετύχει εξαγωγή κεφαλαίων στη γειτονική χώρα και σε άλλες Βαλκανικές χώρες. Οπως και έγινε σ' ένα βαθμό, αφού σήμερα όχι μόνον ελληνικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις, αλλά και ελληνικός στρατός υπάρχει στα Βαλκάνια, ως στρατός κατοχής.

Οι εργάτες δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν, ενώ τους ενώνουν τα πάντα. Και αυτή είναι η βάση της εξάλειψης του εθνικισμού και του κοσμοπολιτισμού. Σαν απάντηση αντιτάσσουν τον προλεταριακό διεθνισμό, την κοινή ταξική τους πάλη, ανεξαρτήτως εθνικότητας, για την οριστική απαλλαγή τους από τα δεσμά της εκμετάλλευσης.

Σ. Κ.

Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017

Η καυτή αλήθεια για το Γοργοπόταμο



Του Σπύρου ΜΠΕΚΙΟΥ (Λάμπρου)* //

Η επιχείρηση πέτυχε χάρη στο επιχειρησιακό σχέδιο του Αρη και τη δράση των ΕΛΑΣιτών ανταρτών, ενώ οι Αγγλοι και οι Ζερβικοί – που λογάριαζαν χωρίς τον ξενοδόχο, τον ΕΛΑΣ και τον Αρη – επιδίωκαν το μποϊκοτάζ του σαμποτάζ!

Ο Ρόμελ, που στάλθηκε από τον Χίτλερ να σώσει το Μουσολίνι από το ρεζίλεμα, γιατί οι Αγγλοι θα τον πετούσαν από τη Λιβύη στη θάλασσα, ανέτρεψε τους Αγγλους και τους υποχρέωσε σε υποχώρηση. Ο Μουσολίνι όμως δεν τον κάλυπτε σε εφόδια και έκανε συνεχείς εκκλήσεις στον Χίτλερ να τον καλύπτει αυτός. Εφτασε στα σύνορα της Αιγύπτου και οι εκκλήσεις του δεν εισακούονταν. Εισέβαλε στην Αίγυπτο και σταμάτησε στο Ελ Αλαμέιν από έλλειψη εφοδίων. Πήγε προσωπικά ο ίδιος στο Χίτλερ και πέτυχε να γίνει δεκτή η έκκλησή του.
«Ο Γοργοπόταμος στην Αλαμάνα/ στέλνει περήφανο χαιρετισμό./ Μιας ανάστασης νέας χτυπάει καμπάνα/ μηνάν τα όπλα μας το λυτρωμό». (Νίκος Καρβούνης)


Η απάντηση στάλθηκε με τον ασύρματο, ότι στο εξής θα εφοδιάζεται μέσω Ελλάδας – Κρήτης. Οι Αγγλοι υπέκλεψαν το ραδιοσήμα, προς μεγάλη τους χαρά, γιατί είχαν αποφασίσει να επιτεθούν στο Ελ Αλαμέιν στις 23 Οκτώβρη. Αν στο μεταξύ ο Ρόμελ ανεφοδιαζόταν μέσω Ελλάδας κιντύνευε να αποτύχει η επίθεσή τους. Συγκροτούν αμέσως στρατιωτική αποστολή και με αξιωματικούς του μηχανικού, να τη στείλουν στην Ελλάδα να κόψει μια απ’ τις τρεις σιδηροδρομικές γέφυρες: Παπαδιάς, Ασωπού ή Γοργοπόταμου . Ο πράκτοράς τους εδώ Κουτσογιαννόπουλος (είχε αντικαταστήσει τον Μπακιρτζή, που τον κάλεσαν στο Κάιρο για υψηλότερες, εμπιστευτικότερες αποστολές) τους υποσχέθηκε να βρουν εδώ ένοπλο τμήμα υπό τον Σεφεριάδη, να βοηθήσουν στο σαμποτάζ. Το υπερεπείγον της αποστολής επέβαλε αυτή να γίνει με αεροπλάνα. Η πτώση της αποστολής έγινε στα τυφλά, στις 30 Σεπτέμβρη το βράδυ, ένοπλο τμήμα δεν υπήρχε, τα μέλη της τα περιμάζεψαν οι ΕΑΜικές οργανώσεις της περιοχής και τους εγκατέστησαν σε μια σπηλιά της Γκιώνας.

Υπαρχηγός της αποστολής ήταν ο Γουντχάουζ, πολιτικό πρόσωπο, στέλεχος της Ιντέλιντζενς Σέρβις, που είχε και πολιτικές εντολές. Διαπιστώνοντας ότι το μόνο ένοπλο τμήμα στη γύρω περιοχή ήταν ο ΕΛΑΣ, δημιούργημα του ΕΑΜ, που ψυχή και λογισμός του ήταν το ΚΚΕ, δεν προχωρεί στο σαμποτάζ. Παρ’ όλο που οι υπερδιακόσιοι αντάρτες με τον Αρη, που γύριζε τότε στα νότια της Ευρυτανίας, μπορούσαν σε τρεις – τέσσερες μέρες, να κάνουν… παρελθόν το Γοργοπόταμο , τη γέφυρα που είχαν επιλέξει. Η ανατίναξη, όμως, της γέφυρας με τον ΕΛΑΣ θα ήταν η πιο φαντασμαγορική διαφήμιση γι’ αυτόν, κάτι που ήταν διαμετρικά αντίθετο με τα σχέδιά τους (όπως αποδείχτηκαν) για την Ελλάδα. Το μόνο που τους έμεινε ήταν να αναζητήσουν το δικό τους, Ζέρβα, που αυτοί τον έβγαλαν στο βουνό, να δημιουργήσει αντάρτικο, που θα υπηρετούσε τα σχέδιά τους. Μα ο Ζέρβας δε φαινόταν ούτε ακουγόταν πουθενά.

Σε αναζήτηση του Ζέρβα
Αφού απέτυχαν να στρατολογήσουν ένοπλους επί πληρωμή, με κάποιο δάσκαλο Πιστιόλη, στέλνουν σύνδεσμο στον Κουτσογιαννόπουλο στην Αθήνα, να τους φέρει σε επαφή με το Ζέρβα. Αυτός ξέρει πού είναι γιατί συχνά – πυκνά του στέλνει λίρες. Ο σύνδεσμος από τον Κουτσογιαννόπουλο επέστρεψε στη σπηλιά της Γκιώνας την 1η Νοέμβρη! Η αδράνειά τους όλο τον Οκτώβρη έγινε με εντολή του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής, που το ενημέρωσαν για την κατάσταση με τον ασύρματο. Το ΣΜΑ προτίμησε να διακινδυνεύσει την επίθεση στο Ελ Αλαμέιν, παρά να συνεργαστεί με τον ΕΛΑΣ, για να μην προβάλει – διαφημίσει τον ΕΛΑΣ, δημιούργημα του πατριωτικού κόμματος, του ΚΚΕ.

Ο καιρός περνάει, το γερμανικό επιτελείο, για δικούς του λόγους, δεν αξιοποιεί το χρονικό αυτό διάστημα για εφοδιασμό της στρατιάς Ρόμελ, η επίθεση των Αγγλων έγινε, πέτυχε, η στρατιά Ρόμελ διώχτηκε από την Αίγυπτο και τώρα, για την εποχή που μιλάμε, έδινε μάχες συγκράτησής της στη Λιβύη.

Στις 2 Νοέμβρη ο Γουντχάουζ αναχωρεί για συνάντηση του Ζέρβα, στο ραντεβού που του έκλεισε ο Κουτσογιαννόπουλος, στο χωριό Αργύρια της Αρτας. Χρησιμοποιεί συνδέσμους οδηγούς που ζήτησε και του ‘δωσαν οι οργανώσεις του ΕΑΜ. Καθώς προχωρεί – τα ελληνικά του είναι άριστα – διαπιστώνει ότι και το όνομα ακόμα Ζέρβας είναι άγνωστο, ενώ και ο αέρας είναι ΕΛΑΣ και ο Αρης θρύλος. Φτάνει στη Βίνιανη Ευρυτανίας στις 5 Νοέμβρη. Μαθαίνει ότι ο Αρης κινείται στην περιοχή με υπερδιακόσιοιυς αντάρτες. Μαζί του έχει και τους τέσσερες της αποστολής με τον Κουκ, που φοβήθηκαν να πέσουν με τους οχτώ στην Γκιώνα και πέσαν έξω απ’ το Καρπενήσι στις 28 Οκτώβρη. Εφαρμόζοντας σχέδιο δικό του, της στιγμής εκείνης, βάσει γενικότερου σχεδίου του ΣΜΑ (;) γράφει στον Αρη και τον παρακαλεί να στείλει στην Γκιώνα τους τέσσερες, να συναντήσουν τους άλλους οχτώ της αποστολής, που έχουν έρθει για σαμποτάζ στη γέφυρα του Γοργοπόταμου , τον καλεί σε ραντεβού στη Βίνιανη για τις 14 Νοέμβρη και συνεχίζει το ταξίδι του.

Είμαστε στο Παπαρούσι Ευρυτανίας. Την άλλη μέρα, 6 Νοέμβρη, ο Αρης μας στέλνει, τριάντα άντρες, με κεφαλή τον Πελοπίδα, στην Γκιώνα με την εντολή: Πάτε τους τέσσερες Αγγλους να σμίξουν με τους άλλους και εξακριβώστε αν πραγματικά ετοιμάζουν σαμποτάζ – είμαι αξιωματικός του μηχανικού – βοηθείστε τους και ξανασυνεννοούμαστε. Φτάσαμε στην Γκιώνα στις 9 Νοέμβρη. Ο Τομ Μπάρνες, που είχε την ευθύνη του σαμποτάζ, με κατατοπίζει. Πραγματικά ετοίμαζαν σαμποτάζ. Συνεχίσαμε μαζί. Εκπαιδεύσαμε δώδεκα αντάρτες μας στην τοποθέτηση των εκρηκτικών πάνω σε σανιδένιο ομοίωμα βάθρου και συγκροτήσαμε τέσσερα συνεργεία. Τρεις ελασίτες στο καθένα και ένας Αγγλος στρατιώτης, απ’ αυτούς που ξέμειναν απ’ την αποχώρηση του 1941. Επικεφαλής στα τρία Αγγλοι αξιωματικοί, στο τέταρτο εγώ. Ετοιμοι τώρα περιμένουμε τον ερχομό του Αρη και του Κρις με τον Ζέρβα.

Η συνάντηση Αγγλων και ανταρτών

Ηρθαν στις 18 Νοέμβρη στο Μαυρολιθάρι. Πήγαμε και μεις. Αλλά αν και τεχνικά ήμασταν έτοιμοι, να κάνουμε το άλλο βράδυ το σαμποτάζ και παρά τις πιέσεις του Αρη: πάμε γρήγορα για τη γέφυρα όλοι ή δώστε μου τους δυναμίτες να πάω μόνος μου, δεν ξεκινήσαμε παρά στις 23 Νοέμβρη. Ολες αυτές τις μέρες γίνονταν κρυφοκουβέντες των Αγγλων με το Ζέρβα και με τον ασύρματο με τα ΣΜΑ. Τι λέγανε; Το φανερώνει το έργο του Ζέρβα κατά την κάθοδο προς την Γκιώνα και οι ενέργειές τους στην επιχείρηση. Ο Ζέρβας κατεβαίνοντας διέδιδε σε όλα τα χωριά ότι «πάνε για επιχειρήσεις στη σιδηροδρομική γραμμή και τις γέφυρες, κι ας ήξερε ότι κυκλοφορούσαν ακόμα Ιταλοί υπήκοοι και θα το ‘λεγαν στους Ιταλούς. Οπως και έγινε και βρήκαμε αρχή πρόσθετης οχύρωσης. Τις συζητήσεις με τον ασύρματο θα τις δούμε στις ενέργειές του, στην πράξη…

Επιτέλους ξεκινήσαμε. Εκατόν πενήντα πέντε άντρες του ΕΛΑΣ και 50 άντρες, του Ζέρβα συμπεριλαμβανομένου («Ακρόπολις» 31-12-1949). Φτάσαμε στο Πριόνι του Χοντρογιάννη στην Οίτη, πάνω από τη γέφυρα. Η άλλη μέρα αφιερώθηκε σε επιτόπου αναγνωρίσεις κλπ. Στις 25 Νοέμβρη κατεβήκαμε όλοι στη θέση Πλακωτό, θέση εκκίνησης για τη γέφυρα.

Το σχέδιο του Αρη
Το σχέδιο επιχείρησης που πρότεινε ο Ζέρβας αν εφαρμοζόταν θα τσάκιζε τα τμήματά μας. Από θαύμα θα γλίτωναν όσοι το κατώρθωναν. Το σχέδιο Αρη πρόβλεπε: 60 άντρες του ΕΛΑΣ θα χτυπούσαν το δεξιό – νότιο, γερά οχυρωμένο, άκρο της γέφυρας, που το κρατούσαν 100 – 110 Ιταλοί. 20 άντρες του Ζέρβα θα χτυπούσαν το αριστερό – βόρειο, εντελώς ανοχύρωτο, άκρο που το κρατούσαν 30 περίπου Ιταλοί. 15 άντρες του ΕΛΑΣ θα πήγαιναν 600 περίπου μέτρα βόρεια της γέφυρας για πλαγιοφυλακή. Μαζί τους ένας αξιωματικός σαμποτέρ με ένα βοηθό για να κόψει τα τηλεφωνικά σύρματα και να υπονομεύσει τη γραμμή για να σταματήσει ενδεχόμενο τρένο ενίσχυσης των αμυνομένων. Αλλοι 15 άντρες του ΕΛΑΣ θα πήγαιναν νότια, ενισχυμένοι με σαμποτέρ. 15 άντρες του ΕΛΑΣ θα πήγαιναν πίσω από τη γέφυρα, στο δρόμο προς τη Λαμία. 12 άντρες του Ζέρβα θα πήγαιναν στα πλάγια των Ιταλών του νότιου άκρου, νοτιότερα για να πυροβολούν, στάσιμοι, τους Ιταλούς. 8 άντρες του Ζέρβα με το Μυριδάκη θα πήγαιναν να εξουδετερώσουν το πιθανό πολυβόλο, στον όχθο του ποταμού, πιο πάνω από τη γέφυρα, που αν υπήρχε θα θέριζε από τις πλάτες τους 60 ΕΛΑΣίτες που θα χτυπούσαν τους οχυρωμένους Ιταλούς στο νότιο άκρο της γέφυρας. Αν δεν υπήρχε πολυβόλο έπρεπε να ενισχύσουν τους 60 ΕΛΑΣίτες στο χτύπημα του νότιου άκρου. 30 άντρες του ΕΛΑΣ θα έμεναν εφεδρεία στο Σταθμό Διοίκησης. Η επίθεση έπρεπε να γίνει λίγο πριν τα μεσάνυχτα, στις έντεκα και δέκα ακριβώς, ταυτόχρονα από όλα τα τμήματα.

Το πρόβλημα της γλώσσας – εγώ δεν ήξερα αγγλικά και οι τρεις Αγγλοι των συνεργείων ανατίναξης της γέφυρας δεν ήξεραν ελληνικά – οδήγησε τον Αρη σε μια αλλαγή. Αλλαξα θέση με το λοχαγό Αρθουρ, σαμποτέρ στη βόρεια πλαγιοφυλακή, όπου ανέλαβα και τη διοίκηση των 15 ΕΛΑΣιτών. Ο βοηθός του Αρθουρ Θέμις Μαρίνος, της αγγλικής αποστολής, έγινε δικός μου βοηθός. Τους δυναμίτες για το κόψιμο της σιδηροδρομικής γραμμής τους είχε αυτός.

Η επιχείρηση και τα παρεπόμενα…

Με πολύ συντομία τώρα η περιγραφή της επίθεσης και καταστροφής της γέφυρας.

Στην ώρα τους κόπηκαν τα τηλέφωνα κι έγινε επίθεση. Οι 60 ΕΛΑΣίτες σε 18 λεπτά ακριβώς κατέλαβαν το οχυρωμένο νότιο άκρο της γέφυρας. Οι 20 άντρες του Ζέρβα που πήγαν για το βόρειο άκρο της γέφυρας, με τις πρώτες τουφεκιές εγκατέλειψαν τους επικεφαλής τους ανθυπολοχαγούς, Σ. Παπαχρήστου και Λ. Πετροπουλάκη (αμέτοχους στο σχεδιαζόμενο μποϊκοτάζ του σαμποτάζ) κι έτρεξαν τον ανήφορο, προς το Σταθμό Διοίκησης, φωνάζοντας: «Οι Ιταλοί πήραν ενισχύσεις, μας έκαναν αντεπίθεση και μας κυνηγάνε κάνοντας κυκλωτική κίνηση προς το Σταθμό Διοίκησης!!». Ο Ζέρβας… οργίζεται, βλασφημεί και… απειλεί: «Χαθήκατε έτσι; σαν τις άβγαλτες κοπέλες, μέσα στο σκοτάδι, αντί να μείνετε εκεί να σκοτωθείτε ως τον τελευταίο! Βρε θα σας κρεμάσω όλους!…» και συνεχίζει βλασφημώντας και απειλώντας… όπως γράφει ο ίδιος στα «απόρρητα έγγραφά μου» στην «Ακρόπολη» αρχές Γενάρη 1950. Δε χάνει όμως καιρό και ζητάει το σαλπιγκτή, λέγοντας στον Αρη ότι πρέπει να διατάξουν υποχώρηση, αν και το δεξιό ήταν στα χέρια μας.

Ο Αρης διατάζει αμέσως την εφεδρεία να καταλάβει το αριστερό άκρο, πράγμα που έγινε. Οι Αγγλοι σαμποτέρ όμως αρνούνται να κατεβούν να βάλουν τα εκρηκτικά, γιατί λέει «ακούονται ακόμα τουφεκιές!!!». Μόνο που δε χειροδίκησε ο Αρης, και οι σαμποτέρ κατέβηκαν και η γέφυρα έγινε κομμάτια.


…Και άλλα παρατράγουδα

Στη βόρεια πλαγιοφυλακή, αφού κόψαμε τα τηλεφωνικά σύρματα, κατεβήκαμε με τον Μαρίνο στις γραμμές του τρένου να βάλουμε τα εκρηκτικά. Ο Μαρίνος όμως, που τα είχε, μου δίνει για τη μια μόνο ράγια. Οσο κι αν επέμεινα, δε μου έδωσε και για την άλλη κι ας είχαμε ετοιμάσει με τον Τομ Μπάρνες και για τη δεύτερη ράγια, γιατί μόνο τότε σταματάει το τρένο. Με τη χαλοή από τις φωνές των υποχωρούντων ζερβικών «σκίστηκε» να με πείσει να υποχωρήσουμε, γιατί και οι άλλοι υποχώρησαν από τη γέφυρα. Κι όταν φάνηκαν οι ενισχύσεις που πήγαιναν με αυτοκίνητα απ’ τη Λαμία στο Λιανοκλάδι να τις φέρουν με τρένο στη γέφυρα και πάλι – για να μη γίνει… σπατάλη!!! – δε μου ‘δωσε δυναμίτες και για τη δεύτερη ράγια. Η ζήτησή μου αυτή έγινε αφορμή να μάθω ότι ο Μαρίνος βρήκε την ευκαιρία και έβγαλε κι αυτούς που είχαμε βάλει! Ευτυχώς δεν τους αποσύνδεσε και τους ξανάβαλα. Πού να πάρω απόφαση να τους αρπάξω με το ζόρι! Σχεδόν παιδί ήμουνα, μόλις συμπλήρωσα τα 23. Την αφαίρεση και επανατοποθέτηση των εκρηκτικών την αναφέρει και ο Ζέρβας στα «απόρρητα έγγραφά του».

Οταν έφτασε το τρένο, σταμάτησε βέβαια και κατέβασε ένα τμήμα Ιταλών, με τους οποίους αρχίσαμε να χτυπιούμαστε, οι της πλαγιοφυλακής – ο Μαρίνος έκανε φτερά και εξαφανίστηκε – και σε λίγο με μια μανούβρα πίσω – μπρος πέρασε και τράβηξε για τη γέφυρα, η οποία στο μεταξύ είχε γίνει παρελθόν.

Εμπόδια Αγγλων και Ζερβικών

Οι 12 κρύφτηκαν κάπου και δεν πήγαν στον προορισμό τους, γιατί λέει: δεν πίστευαν ότι θα καταλάβουμε τη γέφυρα και να μην κιντυνέψουν άδικα!! Ο Μυριδάκης με τους 8, άφησε το πολυβόλο – αν υπήρχε – να θερίσει τους 50 ΕΛΑΣίτες που επιτίθονταν στο νότιο άκρο της γέφυρας, και χώθηκε σε ένα νεροφάγωμα… Κι όχι μόνο αυτό. Κατακράτησε και τις ψαλίδες πού ‘πρεπε να δώσει στους 60 του ΕΛΑΣ να κόψουν τα κανονικά συρματοπλέγματα οχύρωσης(!) και να μην καθηλωθούν εκεί και τους θερίσουν τα ιταλικά πολυβόλα. Κι ακόμα, κατακράτησε και τις φωτοβολίδες που ‘πρεπε να ριχτούν στις διάφορες φάσεις της επιχείρησης…

Δε χρειάζεται πολλή σκέψη για να διαπιστωθούν, απ’ τα τόσο φανερά γεγονότα, οι σκοποί των Εγγλέζων, το μίσος τους κατά του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, το έργο του δουλικού τους Ζέρβα, που για να ‘ρθει με κάποια δύναμη στα χωριά που θα περνούσε, περιμάζεψε όσους περιτριγύριζαν τα πεδία αφειδών ρίψεων απ’ τους Αγγλους, για «να πάνε σε ένα μακρινό πεδίο ρίψεων», όπως γράφει ο ίδιος. Σίγουρος δε, όπως και οι Αγγλοι, για την επιτυχία του μποϊκοτάζ του σαμποτάζ και, συνεπώς, το ρεζίλεμα του ΕΛΑΣ και του Αρη, προετοίμαζε με τον ταγματάρχη Παπανικολάου στο Μαυρολιθάρι και μερικά «σοβαρότερα» πρόσωπα στη Λαμία, την παραμονή του στη Ρούμελη, που θα «περιέρχονταν» για να αναθαρρήσει ο λαός!! Αλλά οι λογαριασμοί ήταν «χωρίς τον ξενοδόχο: Τον ΕΛΑΣ και τον Αρη!»

Να και οι Γερμανοί, ενισχυτές για την ώρα, αργότερα συνεργάτες – διαφημιστές του Ζέρβα (κι ας ήξεραν την αλήθεια), για την ανατίναξη του Γοργοπόταμου επικήρυξαν τον Ζέρβα με 500 εκατομμύρια (Στ. Σαράφης «Ο ΕΛΑΣ»)!!!
* Ο Σπ. Μπέκιος (Λάμπρος) ήταν από τους βασικούς πρωταγωνιστές στη μάχη του Γοργοπόταμου.

Πηγή: Ριζοσπάστης

Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

Ο πάγος έσπασε, η Λεωφόρος χαράχτηκε




Μπορεί ο Οχτώβρης να είναι κόκκινος, αλλά συγκινεί εξίσου και τους πράσινους οπαδούς, όπως απέδειξε το πανό που ανέβασαν φίλοι του ΠΑΟ την περασμένη Κυριακή, στο ντέρμπι με την ΑΕΚ στη Λεωφόρο.



Κανένα μέσο, κανείς επαγγελματίας φωτογράφος, δημοσιογράφος κτλ, δε συγκινήθηκε βέβαια για να το κάνει θέμα. Μπορεί και αυτό να ήταν θέμα που κάνει τζιζ κι έπρεπε να αποσιωπηθεί, όπως το όνομα του Παππά στις μεταδόσεις των δημοσιογράφων.



Για αυτό κι έγινε ένας μικρός αγώνας δρόμου, από όσους το είδαν και το θεώρησαν σημαντικό, για να μπορέσουν να εξασφαλίσουν μια απόδειξη, ένα παγωμένο τηλεοπτικό πλάνο ή μια φωτογραφία, που να είναι μάρτυρας. Μπορεί να μοιάζει σχεδόν απίστευτο για την εποχή μας, την εποχή του διαδικτύου, των social media, των μεταδόσεων με τις δεκάδες τηλεοπτικές κάμερες που δεν αφήνουν τίποτα να πέσει κάτω ασχολίαστο, των δημοσιογράφων αναλυτών που μιλάνε για τα πάντα, αλλά είναι αλήθεια: το πανό των οπαδών του ΠΑΟ το κάλυψε παχύ πέπλο σιωπής, μία άγραφη ομερτά.

Έτσι τα πλάνα που εξασφαλίστηκαν -με την προσπάθεια συντρόφων κι ερασιτεχνών- είναι κάπως θολά, σχεδόν ρετρό θα έλεγε κανείς σε κάποιες περιπτώσεις, παραπέμποντας στον εικοστό αιώνα των επαναστάσεων, ο οποίος σφραγίστηκε από τον κόκκινο Οχτώβρη. Αλλά αυτό δε μειώνει σε τίποτα την αξία της μαρτυρίας και βασικά του συμβολισμού, του συνθήματος και της πράξης. Έστω κι αν γράφτηκε ανάποδα το σύνθημα…



Δε σημαίνει ασφαλώς τίποτα από μόνο του, δε δείχνει πως έχουν ωριμάσει οι συνθήκες ή κάτι αντίστοιχο. Αν μη τι άλλο πάντως είναι κάτι, μικρός φάρος ελπίδας, στην εποχή που πλασάρεται το δόγμα “No politica” και η εναντίωση στην εκάστοτε κυβέρνηση με βάση τα συμφέροντα της ομαδάρας -ή μάλλον για την ακρίβεια της προεδράρας…



Υπενθυμίζουμε πως ο πάγος του Νο Politica είχε σπάσει από τους Κύπριους -κι επίσης πράσινους- οπαδούς της Ομόνοιας, που είχαν σηκώσει τις προάλλες πανό με αντίστοιχο περιεχόμενο (σχετική ανακοίνωση είχε βγει και από τους οπαδούς της Νέας Σαλαμίνας, τους Red Rebels).

Εδώ μπορείτε να δείτε και τα στιγμιότυπα του αγώνα, όπου σε κάποια σημεία διακρίνεται το επίμαχο πανό (προς την εστία που φαίνεται προς τα αριστερά).

Δείτε εδώ όλες τις αναρτήσεις του Αφιερώματος της Κατιούσα στην Οχτωβριανή Επανάσταση

Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

Η θέση του ΚΚΕ για την «ταυτότητα φύλου» και οι ανορθολογικές θεωρίες της κυβέρνησης

ριζοσπάστης


Με αφορμή τη συζήτηση στη Βουλή για το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης




Το νομοσχέδιο για την αλλαγή της ταυτότητας φύλου δεν αφορά τον σεξουαλικό προσανατολισμό, δεν αφορά τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων. Αφορά τη δυνατότητα αλλαγής φύλου στα νομικά έγγραφα ενός ατόμου με βάση τη βούλησή του, τον αυτοπροσδιορισμό του φύλου.


Επιστημονικά τεκμηριωμένη αντίληψη


Το ΚΚΕ αναγνωρίζει το δικαίωμα στην αλλαγή του φύλου στα νομικά έγγραφα, στις περιπτώσεις που το άτομο βιώνει έντονη σύγκρουση ανάμεσα σε ορισμένα χαρακτηριστικά του φύλου του και στο φύλο που νιώθει ότι ανήκει, για βιολογικούς, κοινωνικούς και άλλους λόγους. Ομως, η νομική αναγνώριση του ατομικού δικαιώματος χρειάζεται να βασίζεται σε ορισμένα αντικειμενικά κριτήρια και σε μέτρα κοινωνικής προστασίας του ατόμου (χωρίς να προϋποθέτει τη χειρουργική επέμβαση).

Δηλαδή, η ατομική του απόφαση χρειάζεται να στηρίζεται σε μια διακριτική, τεκμηριωμένη επιστημονικά και κοινωνικά θεσμοθετημένη γνωμοδότηση, ώστε να βοηθηθεί το άτομο ουσιαστικά να επιλύσει αυτή την ασυμβατότητα και να έχει την αντίστοιχη υποστήριξη του οικογενειακού, φιλικού, συγγενικού, ευρύτερα του κοινωνικού περιβάλλοντος.

Ενδεχομένως αυτό να αφορά και περιπτώσεις μεσοφυλικών παιδιών (παιδιά που τα χρωμοσώματα ή τα γεννητικά τους όργανα παρουσιάζουν απόκλιση από τον τυπικό ορισμό του αρσενικού ή θηλυκού σώματος), αλλά με την επιστημονική, κοινωνική στήριξη, όχι μόνο με την απόφαση της οικογένειας. Γιατί η οικογένεια μπορεί να μην είναι σε θέση να γνωρίζει το σύνολο των επιστημονικών κριτηρίων για να αντιμετωπίσει το ζήτημα.

Για να μπορέσει να ασκηθεί το ατομικό δικαίωμα με ουσιαστικό και όχι τυπικό τρόπο, προϋποτίθενται ορισμένοι κοινωνικά καθορισμένοι παράγοντες. Για να είναι αποτέλεσμα ώριμης σκέψης και ουσιαστική η ατομική επιλογή στην αλλαγή της ταυτότητας φύλου, χρειάζεται να βασίζεται στη γνώση μιας σειράς παραγόντων και συνεπειών από αυτήν την επιλογή. Αυτή η γνώση μπορεί να μεταφερθεί μέσα από την επιστημονική, κοινωνική στήριξη του ατόμου. Δεν αρκεί η υποκειμενική εμπειρία.

Αυτό δεν αποτελεί «ιατρικοποίηση», «ψυχιατρικοποίηση», όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση, αλλά προϋπόθεση για την ουσιαστική ανάπτυξη της προσωπικότητας, βασιζόμενη στην ψυχοκοινωνική στήριξη του ατόμου. Ομως, το νομοσχέδιο δεν προσεγγίζει ούτε τις ελάχιστες κοινωνικές προϋποθέσεις για να στηριχθεί το ατομικό δικαίωμα. Αντίθετα, τις αρνείται στο όνομα του ατομικού δικαιώματος.

Τι προβλέπει το νομοσχέδιο

Σύμφωνα με το νομοσχέδιο, η αίτηση του ατόμου στη δικαστική αρχή δεν απαιτεί ως προϋπόθεση καμιά επιστημονική γνωμάτευση. Αγνοείται η ανάγκη το άτομο να διαθέτει ολόπλευρη, επιστημονική και κοινωνική στήριξη, ως προϋπόθεση για να προχωρήσει στην αλλαγή του φύλου. Οι μοναδικές προϋποθέσεις που θέτει, είναι το άτομο να μην είναι έγγαμο όταν κάνει την αίτηση και να έχει δικαιοπρακτική ικανότητα, δηλαδή να είναι άνω των 18 ετών.

Περιλαμβάνει ακόμα στις προϋποθέσεις τη δυνατότητα να αλλάξει η ταυτότητα φύλου ενός ανήλικου ατόμου 17 ετών, με τη συναίνεση των γονιών του, επικαλούμενο ότι, αφού έχει το δικαίωμα ψήφου και μια σειρά από άλλα «πολιτικά δικαιώματα», μπορεί να έχει την πνευματική ωριμότητα να αποφασίσει.

Σύμφωνα με την τοποθέτηση του υπουργού Δικαιοσύνης, η κυβέρνηση θα κατεβάσει το ηλικιακό όριο στα 15 έτη, με την προϋπόθεση ότι το 15χρονο ή 16χρονο άτομο θα καταθέσει στο δικαστήριο και επιστημονική γνωμάτευση από κρατικό φορέα. Βέβαια, είναι απορίας άξιο με ποια επιστημονικά κριτήρια τεκμηριώνεται ότι αυτή η ανάγκη ισχύει μόνο σε περιπτώσεις ανηλίκων 15 και 16 ετών, ενώ στα 17, 18 ή 20 έτη δεν υπάρχει.

Τελικά, γιατί η κυβέρνηση προωθεί το συγκεκριμένο νομοσχέδιο; Αυτό που έρχεται να υιοθετήσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με τη βούλα του νόμου, είναι ο πλήρης διαχωρισμός του «βιολογικού» και του «κοινωνικού» φύλου. Πρόκειται για τις θεωρίες, οι οποίες βασίζονται στην πλήρη απόσπαση των ανατομικών χαρακτηριστικών του φύλου, που προσδιορίζονται αντικειμενικά, από την αντίληψη που έχει το άτομο για το φύλο που ανήκει. Ομως, αυτή η αντίληψη διαμορφώνεται κάτω από συγκεκριμένες ιστορικές, κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές συνθήκες.

Μάλιστα, στη συζήτηση στη Βουλή οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, υποστηρίζοντας αυτές τις ανορθολογικές θεωρίες, αμφισβήτησαν το φυλετικό διαχωρισμό άνδρας - γυναίκα ως αντικειμενικό γεγονός. Παρουσιάζουν ότι το φύλο είναι αποκλειστικά ένα «καλούπι» που προσδίδει η κοινωνία στο άτομο. Επομένως, είναι κάτι ρευστό και μεταβαλλόμενο. Και αυτή η χυδαία διαστρέβλωση της αντικειμενικής, κοινωνικής πραγματικότητας, αυτός ο ανορθολογισμός και ιδεαλισμός παρουσιάζονται ως «προοδευτισμός».

Η διαστρέβλωση εφαλτήριο της επίθεσης

Οι ΣΥΡΙΖΑίοι βουλευτές, επικαλούμενοι αυτές τις ιδεαλιστικές και ανορθολογικές θεωρίες, έκαναν επίθεση στις θέσεις του ΚΚΕ, παρουσιάζοντάς τες με το κεφάλι κάτω. Με χυδαίο τρόπο διαστρέβλωσαν τη θέση του ΚΚΕ, αναπαράγοντας ξεκομμένες «ατάκες» ή γενικότερες ιδεολογικές θέσεις από την τοποθέτησή του στην Επιτροπή της Βουλής.

Περιορίστηκαν στην αναφορά του ΚΚΕ ότι «το φύλο προσδιορίζεται αντικειμενικά», από την ανάλυση που κάνει σε σχέση με το ότι οι αντιλήψεις για την κοινωνική θέση του κάθε φύλου αναπαράγονται κοινωνικά, μέσα από το οικογενειακό, σχολικό, ευρύτερα μέσα από το κοινωνικό περιβάλλον.

Και βέβαια οι αντιδραστικές απόψεις περί βιολογικής κατωτερότητας της γυναίκας που επικρατούσαν το Μεσαίωνα, αναπαράχθηκαν κοινωνικά. Και βέβαια η θέση της γυναίκας στη δουλοκτητική, στη φεουδαρχική, ακόμα και στην καπιταλιστική κοινωνία για εκατοντάδες χρόνια δεν ήταν αποτέλεσμα των βιολογικών χαρακτηριστικών του γυναικείου φύλου, αλλά αποτέλεσμα αυτού που είχε ανάγκη η εκάστοτε κοινωνία (κυρίαρχες σχέσεις ιδιοκτησίας) από τη γυναίκα, ως άμεσου αναπαραγωγού του είδους (θέση στην τεκνογονία, μητρότητα).

Γι' αυτό, το ΚΚΕ αναδεικνύει ότι οι αλλαγές στις κοινωνικές σχέσεις μεταξύ των φύλων ακολουθούν, αν και με μεγάλη καθυστέρηση, τις αλλαγές στις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές συνθήκες που επικρατούν σε μια συγκεκριμένη ιστορική περίοδο.

Για παράδειγμα, η πιο μαζική προσέλευση των γυναικών στη μισθωτή εργασία, τις τελευταίες δεκαετίες, περιόρισε εν μέρει τον οικονομικό και κοινωνικό καταναγκασμό της στα πλαίσια του γάμου. Συνεπώς, η αντίληψη του ΚΚΕ διαμορφώνεται στη βάση της αλληλεπίδρασης των φυλετικών χαρακτηριστικών, βιολογικά προσδιορισμένων, και των κοινωνικών σχέσεων των φύλων.

Επίσης, κατηγόρησαν το ΚΚΕ ότι συμπεριφέρεται με την αλαζονεία της επιστημονικής αποκλειστικότητας. Πρόκειται για συνειδητή συκοφαντία, καθώς επιστημονικές οργανώσεις, που πήραν μέρος στη συζήτηση της αρμόδιας Επιτροπής της Βουλής, επίσης πρότειναν τη θεσμική κατοχύρωση της επιστημονικής γνωμοδότησης ή ανέδειξαν προβλήματα κοινωνικών σχέσεων που μπορεί να επακολουθήσουν από μια μη μελετημένη «ευκολία» στο πεδίο εφαρμογής του νόμου.
Αφετηρία οι θεωρίες για το «κοινωνικό φύλο»

Η ουσία των απόψεων του κυβερνώντος ΣΥΡΙΖΑ δεν περιορίζεται στον τρόπο που αντιλαμβάνονται το φύλο. Βρίσκεται στην απολυτοποίηση της ατομικής εμπειρίας ως αφετηρίας και πηγής προέλευσης της γνώσης, σε βάρος της κοινωνικής εμπειρίας, σε βάρος τελικά της αντικειμενικής πραγματικότητας. Βάζει με τον τρόπο αυτό το λιθαράκι του να εμπεδώνεται στη συνείδηση και τον τρόπο ζωής η αναζήτηση «ατομικής λύσης» στα κοινωνικά προβλήματα, στα αδιέξοδα για τα οποία ευθύνεται η σημερινή κοινωνία.

Στην πραγματικότητα, στην ατομική επιλογή επιδρά το ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο, το οποίο, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, την επηρεάζει. Από την επίδραση αυτή δεν εξαιρείται ούτε ο «εσωτερικός και προσωπικός τρόπος με τον οποίο το άτομο βιώνει το φύλο», στον οποίο αναφέρεται το νομοσχέδιο.

Ευ. Χ.

Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

Και στην Καταλονία απαιτούνται «ταξικά γυαλιά»

rizospastis


Οι εξελίξεις στην Καταλονία, μετά το λεγόμενο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της περασμένης Κυριακής, που απαγόρευσε η ισπανική κυβέρνηση και προσπάθησε να αποτρέψει με ένα μπαράζ βάρβαρης καταστολής, έφεραν στο φως μια αντιπαράθεση που έχει βασική της αιτία τις σφοδρές αντιθέσεις ανάμεσα σε τμήματα του κεφαλαίου. Βεβαίως, αξιοποιείται το λεγόμενο εθνοτικό ζήτημα, δηλαδή το γεγονός ότι από σύστασης του ισπανικού κράτους - βασιλείου στον 18ο αιώνα, κατά άλλους τον 19ο - υπήρξε μία συγκόλληση διαφορετικών βασιλείων, με διαφορετικές εθνότητες (με γλώσσα, παραδόσεις, πολιτισμό). Η Καταλονία αποτελεί μία από τις 19 λεγόμενες αυτόνομες κοινότητες στις οποίες χωρίζεται διοικητικά η σημερινή Ισπανία. Αντίστοιχες αυτονομιστικές κινήσεις υπάρχουν στη Χώρα των Βάσκων ή στη Γαλικία, μιλώντας για τις πιο έντονες. Η ιστορική διαδρομή της Καταλονίας έχει σημαδευτεί από συγκρούσεις της άρχουσας τάξης της Καστίλης (Μαδρίτης) και της αντίστοιχης καταλανικής, εξαιτίας της πολιτικής εθνικής καταπίεσης που ασκούνταν στους Καταλανούς. Η καπιταλιστική ανάπτυξη της Καταλονίας στις αρχές του 19ου αιώνα και η μετατροπή της σε ένα από τα βιομηχανικά κέντρα της Ισπανίας, έφερε την ανάδυση της καταλανικής αστικής τάξης, που επιδίωκε την κατοχύρωση των δικών της συμφερόντων. Ταυτόχρονα, για τους ίδιους λόγους, στην Καταλονία αναπτύχθηκε ένα ισχυρό εργατικό κίνημα. Μετά την ήττα των δημοκρατικών δυνάμεων στον Ισπανικό Εμφύλιο το 1936 - 1939 και την επικράτηση της φασιστικής εκδοχής της καπιταλιστικής εξουσίας, με τον δικτάτορα Φράνκο έως το 1975, οξύνθηκε η αντιπαράθεση, λόγω της πολιτικής καταπίεσης και των απαγορεύσεων στη γλώσσα και στον πολιτισμό, αλλά και της κατάργησης του καθεστώτος αυτονομίας. Με την επαναφορά της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, σταδιακά εφαρμόστηκε το καθεστώς της αυτονομίας, που είχε διάφορες διακυμάνσεις και εύρος αρμοδιοτήτων.
***

Τα τελευταία χρόνια η κόντρα οξύνεται, κυρίως λόγω του γεγονότος ότι ισχυρά τμήματα της αστικής τάξης της Καταλονίας, στην οποία παράγεται το 19% του συνολικού ισπανικού ΑΕΠ (είναι η δεύτερη πιο πλούσια περιοχή μετά τη Μαδρίτη και ακολουθεί η Χώρα των Βάσκων), διεκδικούν αναβάθμιση της θέσης τους. Στην περιοχή βρίσκεται μεγάλο τμήμα της ισπανικής βιομηχανίας, όπως αυτοκινητοβιομηχανίες (π.χ. η «Seat», θυγατρική της γερμανικής «Volkswagen», κ.λπ.), εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας, χημικής βιομηχανίας, τροφίμων κ.ά. Το κυρίαρχο τμήμα της καταλανικής αστικής τάξης θεωρεί ότι είναι «ριγμένο», ότι δεν το συμφέρει η υπαγωγή στο ισπανικό κράτος, και ήδη από το 2006 διεκδικεί περισσότερες αρμοδιότητες, απόλυτο έλεγχο σε πόρους από λιμάνια, αεροδρόμια κ.ο.κ. Το 2010, το καταλανικό κοινοβούλιο αποφάσισε ακόμα μεγαλύτερη αυτονομία στους πόρους, την οποία όμως το ισπανικό κράτος πήρε πίσω, ενώ το 2014 η προηγούμενη καταλανική κυβέρνηση έκανε άτυπο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία, με συμμετοχή 32%. Ετσι φτάσαμε στις εξελίξεις της Κυριακής, με 42% συμμετοχή στο δημοψήφισμα (ζήτημα που είναι αρκετά αμφισβητήσιμο) και το ενδεχόμενο ανεξαρτητοποίησης, που θα σημάνει σημαντικές διεργασίες στην Ισπανία και όχι μόνο.
***

Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να ιδωθούν οι εξελίξεις, παίρνοντας βεβαίως υπόψη ότι ένα επίσης σημαντικό τμήμα της καταλανικής αστικής τάξης είναι επιφυλακτικό, επειδή βλέπει ότι τα συμφέροντά του υπηρετούνται καλύτερα μέσα από την παραμονή εντός ισπανικού κράτους. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη λεγόμενη γενική απεργία που έγινε προχτές, υπήρξαν εργοδοτικές οργανώσεις που συμμετείχαν με «λοκ άουτ» (στο εμπόριο και τις υπηρεσίες) και άλλες που δεν συμμετείχαν (πολλές μεγάλες βιομηχανίες λειτούργησαν). Επίσης, εργατικές συνδικαλιστικές ηγεσίες από το χώρο των αυτονομιστών, αλλά και των ρεφορμιστών, συμμετείχαν και καλούσαν μαζί τους εργοδότες στην απεργία, και άλλες σε μη συμμετοχή γιατί ήταν «πολιτική». Βεβαίως, η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα της Καταλονίας μπορεί να ελπίζουν ότι από μια μεγαλύτερη αυτονομία και ανεξαρτησία θα υπάρξει πιο αποτελεσματική υπεράσπιση των συμφερόντων τους, που πλήττονται και αυτά από την αντεργατική - αντιλαϊκή επίθεση, η οποία είναι ενιαία σε όλους τους εργαζόμενους, ανεξαρτήτως εθνότητας, όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Οι ιστορικές αγωνιστικές παραδόσεις των εργαζόμενων της Καταλονίας ενάντια στο Φρανκισμό, η πάλη τους ενάντια στις εθνοτικές διακρίσεις και την εθνοτική καταπίεση, αξιοποιούνται από τη σημερινή καταλανική αστική τάξη στην κόντρα της με την ισπανική.
***

Επομένως, η εύλογη καταδίκη της βάρβαρης καταστολής της κυβέρνησης Ραχόι δεν μπορεί και δεν πρέπει να κρύψει την ταξική ουσία της σύγκρουσης. Ούτε και οι κορόνες για «δημοκρατία», «διάλογο χωρίς βία» και το «δικαίωμα στην αυτοδιάθεση των λαών», που βλέπουμε και στη χώρα μας και προβάλλονται κυρίως από τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και διάφορους ρεφορμιστές, μπορούν να τσουβαλιάζουν τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών με αυτά των εκμεταλλευομένων, στο όνομα της «εθνικής χειραφέτησης» της Καταλονίας απέναντι στην Ισπανία. Η αλληλεγγύη στον καταλανικό λαό πρέπει είναι πρώτα και κύρια αλληλεγγύη στους εργάτες και τους καταπιεζόμενους, ενάντια στους αστούς εκμεταλλευτές τους, είτε είναι Καταλανοί, είτε Ισπανοί. Η βία της ισπανικής αστυνομίας και Εθνοφυλακής δεν διαφέρει από αυτή που χρησιμοποιούν οι καταλανικοί κατασταλτικοί μηχανισμοί κατά των εργατών, όταν διεκδικούν τα δικαιώματά τους. Οι ανησυχίες διαφόρων αστικών γραφίδων για τον «κίνδυνο ενίσχυσης αποσχιστικών τάσεων στην ΕΕ», για τους εργαζόμενους πρέπει να είναι αφορμή προβληματισμού για την ανάγκη ενίσχυσης της πάλης σε κάθε χώρα, για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, αποδέσμευση από τις ενώσεις του, ώστε η εργατική τάξη, σε συμμαχία με τα άλλα εκμεταλλευόμενα στρώματα, να πάρουν τα κλειδιά της οικονομίας στα χέρια τους και να τη θέσουν στην υπηρεσία της ικανοποίησης των δικών τους αναγκών.
***

Τέλος, όσοι στο όνομα της «αριστεράς» προτάσσουν το ζήτημα της «αυτοδιάθεσης» και «εθνικής ανεξαρτησίας» της Καταλονίας, ως «κρίκο» για ριζοσπαστικές αλλαγές, έχουμε να πούμε ότι η άκριτη υιοθέτηση τέτοιων συνθημάτων, και μάλιστα στις σύγχρονες συνθήκες, ως «ριζοσπαστικών», ανεξάρτητα αν αυτά συγκινούν και κινητοποιούν εργατικές - λαϊκές μάζες, μπορεί να οδηγήσουν σε επικίνδυνες ατραπούς, ειδικά αν ρίξουμε μια ματιά στην περιοχή μας, στα Βαλκάνια. Τι θα σήμαινε για παράδειγμα κάτι τέτοιο, σε σχέση με γενικότερους σχεδιασμούς αλλαγής συνόρων, δημιουργία κρατών - προτεκτοράτων, ενίσχυσης εθνικισμών κ.λπ.; Αναγκαίοι είναι οι σύγχρονοι αγώνες που «ενώνουν» τους εργαζόμενους, ανεξάρτητα από εθνική, γλωσσική, πολιτιστική διαφορά. Αναγκαίο είναι η πάλη ενάντια στην όποια εθνοτική - γλωσσική καταπίεση να συνδέεται με την πάλη ενάντια στην αστική τάξη, που είναι κοινός αντίπαλος. Αναγκαίο είναι να αποκαλύπτεται ότι πολλές φορές, πίσω από τις διακηρύξεις περί «εθνικής ανεξαρτησίας», κρύβεται ο ανταγωνισμός ανάμεσα σε τμήματα της αστικής τάξης για το ποιο θα πάρει ακόμα μεγαλύτερο μέρος από το ξεζούμισμα των εργαζομένων, ανεξάρτητα από χρώμα, φυλή ή γλώσσα.